Peptyd GHK-Cu: co to jest? Kompleks miedzi w badaniach

GHK-Cu to kompleks tripeptydu GHK (glicylo-L-histydylo-L-lizyna, Gly-His-Lys) z jonem miedzi(II). GHK występuje naturalnie w ludzkim osoczu; opisano go w 1973 r. (Pickart, Thaler, 1973; Pickart, Margolina, 2018). Przy obojętnym pH GHK wiąże Cu(II) w kompleks 1:1, a jednym z atomów donorowych jest azot pierścienia imidazolowego histydyny (Freedman et al., 1982). CertaPeptides odsprzedaje GHK-Cu jako liofilizowany związek badawczy w fiolkach 50 mg i 100 mg. Wyłącznie do celów badawczych.

GHK-Cu w skrócie: dane identyfikacyjne

• Nazwa: GHK-Cu, kompleks glicylo-L-histydylo-L-lizyny z miedzią(II)
• Sekwencja: Gly-His-Lys (G-H-K), L-aminokwasy; H-Gly-His-Lys-OH + Cu(II)
• Wolny tripeptyd GHK: C14H24N6O4, 340,38 g/mol (PubChem CID 73587)
• Kompleks z Cu(II): PubChem podaje kilka postaci, m.in. kation 1:1 C14H23CuN6O4⁺, 402,92 g/mol (CID 71587328), oraz C14H24CuN6O4, 403,92 g/mol (CID 378611). Postać produktu (sól, przeciwjon) określa dokumentacja dostawcy.
• Postać: liofilizowany proszek w fiolce, GHK-Cu 50 mg lub 100 mg
• Czystość: specyfikacja na poziomie klasy ≥98%; GHK-Cu 100 mg: raport Janoshik nr 212150, wynik 99,353% (badanie z 06.08.2026)
• Zawartość fiolki 100 mg (ten sam raport): zmierzono 97,41 mg (GHK 81,10 mg, Cu 16,31 mg), czyli 97,4% ilości podanej na etykiecie
• Dane laboratoryjne: GHK-Cu 100 mg, Janoshik nr 212150 · sprawdź kod z etykiety fiolki
• Przechowywanie liofilizatu: −20 °C (jak na stronie produktu)
• Przeznaczenie: wyłącznie do celów badawczych; nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta

Co to jest GHK-Cu? GHK i jego kompleks z miedzią(II)

Skrót GHK oznacza tripeptyd Gly-His-Lys: glicynę, histydynę i lizynę połączone wiązaniami peptydowymi. W opisie budowy i wzorów samo „GHK” odnosi się tu do wolnego tripeptydu, bez miedzi. GHK-Cu to ten sam tripeptyd z jonem miedzi(II) związanym w kompleks; bywa też nazywany peptydem miedziowym. Wolny GHK i GHK-Cu to dwie różne substancje o różnych wzorach sumarycznych i masach cząsteczkowych.

PubChem opisuje kilka postaci kompleksu GHK z miedzią, które różnią się wzorem, na przykład kation 1:1 i postać obojętną. Dlatego dokument dotyczący konkretnego produktu powinien wskazywać, o którą postać chodzi. Szczegółowe porównanie obu związków znajdziesz w artykule GHK a GHK-Cu: różnice.

Budowa kompleksu: jak miedź wiąże się z GHK

Strukturę kompleksu w roztworze zbadali Freedman i współpracownicy metodami spektroskopii optycznej, EPR i echa spinowego elektronów. Przy obojętnym pH GHK tworzy z Cu(II) jednojądrowy kompleks 1:1. Jego widmo EPR przypomina widmo jonu Cu(II) koordynowanego ekwatorialnie przez dwa lub trzy atomy azotu, a badania echa spinowego elektronów wykazały, że jeden z nich należy do pierścienia imidazolowego histydyny. Polimeryczna struktura z mostkami tlenowymi, którą w stanie stałym wyznaczono wcześniej rentgenowską analizą strukturalną, w roztworze nie występuje (Freedman et al., 1982).

Wcześniej Lau i Sarkar zbadali układ Cu(II)–GHK miareczkowaniem potencjometrycznym i spektrofotometrią w zakresie widzialnym (25 °C, 0,15 M NaCl). Analiza danych z zakresu pH od 3,5 do 10,6 wskazała na obecność kilku form kompleksu w roztworze. W doświadczeniach z dializą równowagową (pH 7,5, 6 °C) GHK konkurował z albuminą o jony Cu(II) (Lau, Sarkar, 1981). Powinowactwo GHK do Cu(II) jest zbliżone do powinowactwa miejsca wiązania miedzi w albuminie, odpowiedzialnego za transport tego metalu (Pickart, 2008).

Historia badań: od 1973 r. do analiz ekspresji genów

GHK opisano po raz pierwszy w 1973 r. (Pickart, Thaler, 1973; Pickart, Margolina, 2018). Dwa obszerne przeglądy literatury to prace Pickarta (2008) oraz Pickarta i Margoliny (2018); L. Pickart jest też współautorem pracy z 1973 r. Oba przeglądy to literatura wtórna jednej grupy badawczej, więc przy konkretnych danych warto sięgać do prac źródłowych. Badania nad GHK-Cu prowadzono głównie w modelach komórkowych i zwierzęcych; dotyczyły m.in. macierzy zewnątrzkomórkowej i ekspresji genów.

Jak sprawdzić tożsamość i czystość: co pokazuje raport laboratoryjny

Czystość w procentach to udział głównego składnika wśród składników wykrytych zastosowaną metodą analityczną. Metodę podaje raport w portalu Janoshik. O tym, jak laboratoria mierzą czystość peptydów, piszemy w osobnym przewodniku. Zmierzona zawartość to ilość substancji oznaczona w fiolce, porównywana z ilością podaną na etykiecie.

Dla GHK-Cu 100 mg raport Janoshik nr 212150 z 6 sierpnia 2026 r. podaje czystość 99,353% oraz zmierzoną zawartość 97,41 mg, w tym 81,10 mg GHK i 16,31 mg Cu. To 97,4% ilości podanej na etykiecie. Te same dane pokazuje strona weryfikacji GHK-Cu 100 mg.

Dla fiolek 50 mg podajemy specyfikację na poziomie klasy: ≥98%.

Ani wygląd, ani kolor liofilizatu nie zastępują analizy. Tożsamość i czystość potwierdza badanie laboratoryjne.

Kod z etykiety fiolki można sprawdzić na stronie Zweryfikuj partię.

GHK-Cu w CertaPeptides

Odsprzedajemy GHK-Cu w postaci, w jakiej dostarcza go nasz dostawca. W sklepie dostępne są fiolki GHK-Cu 50 mg i 100 mg. Badania wybranych partii zlecamy niezależnemu laboratorium Janoshik.

Często zadawane pytania o GHK-Cu

GHK-Cu: co to jest?

GHK-Cu to kompleks tripeptydu Gly-His-Lys (GHK) z jonem miedzi(II); GHK występuje naturalnie w ludzkim osoczu; opisano go w 1973 r. (Pickart, Margolina, 2018). Przy obojętnym pH GHK tworzy z Cu(II) kompleks 1:1 (Freedman et al., 1982).

Czym różni się GHK od GHK-Cu?

GHK to wolny tripeptyd: C14H24N6O4, 340,38 g/mol (PubChem CID 73587). GHK-Cu to jego kompleks z Cu(II), który PubChem opisuje w kilku postaciach, np. C14H23CuN6O4⁺, 402,92 g/mol (CID 71587328), i C14H24CuN6O4, 403,92 g/mol (CID 378611). Więcej w artykule GHK a GHK-Cu: różnice.

Jaka jest masa cząsteczkowa GHK-Cu?

Zależy od postaci. PubChem podaje 402,92 g/mol dla kationu 1:1 (CID 71587328) i 403,92 g/mol dla C14H24CuN6O4 (CID 378611); wolny GHK ma 340,38 g/mol (CID 73587). Zmierzoną zawartość GHK i Cu w fiolce 100 mg podaje raport nr 212150.

Jak sprawdzić kod partii z fiolki?

Raporty laboratoryjne publikujemy tylko dla wybranych partii. Wpisz kod z etykiety fiolki na stronie Zweryfikuj partię: strona pokaże to, co publikujemy dla tego kodu. Dla GHK-Cu 100 mg opublikowaliśmy raport Janoshik nr 212150. Jego dane znajdziesz na stronie weryfikacji GHK-Cu 100 mg, skąd prowadzi link do portalu Janoshik.

Piśmiennictwo

1. Pickart, Thaler (1973), PMID: 4349963. Pickart L, Thaler MM. Tripeptide in human serum which prolongs survival of normal liver cells and stimulates growth in neoplastic liver. Nature New Biology. 1973;243(124):85–87.
2. Lau, Sarkar (1981), doi:10.1042/bj1990649, PMID: 7340824, PMCID PMC1163421. Lau SJ, Sarkar B. The interaction of copper(II) and glycyl-L-histidyl-L-lysine, a growth-modulating tripeptide from plasma. Biochemical Journal. 1981;199(3):649–656.
3. Freedman et al. (1982), doi:10.1021/bi00262a004, PMID: 6291585. Freedman JH, Pickart L, Weinstein B, Mims WB, Peisach J. Structure of the glycyl-L-histidyl-L-lysine-copper(II) complex in solution. Biochemistry. 1982;21(19):4540–4544.
4. Pickart (2008), doi:10.1163/156856208784909435, PMID: 18644225. Pickart L. The human tri-peptide GHK and tissue remodeling. Journal of Biomaterials Science, Polymer Edition. 2008;19(8):969–988.
5. Pickart, Margolina (2018), doi:10.3390/ijms19071987, PMID: 29986520, PMCID PMC6073405. Pickart L, Margolina A. Regenerative and protective actions of the GHK-Cu peptide in the light of the new gene data. International Journal of Molecular Sciences. 2018;19(7):1987.

Wyłącznie do celów badawczych. Nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta.